193 algemeen erkende landen, telt de wereld in totaal. Maar wist je dat er daarnaast ook nog een dozijn aan landen bestaat dat niet iedereen accepteert? Wel, één daarvan is Transnistrië. Deze Oost-Europese pseudorepubliek riep na de val van de Sovjet-Unie eenzijdig de onafhankelijkheid uit, ook al ging bijna niemand anders daarmee akkoord. Officieel horen ze nog steeds bij Moldavië, ter plaatse waan je je eerder in Rusland. Daar wilden wij wel het fijne van weten, dus boekten we onszelf een ongewone excursie naar wat het laatste restant van de Sovjet-Unie belooft te zijn. Een dag in Transnistrië, een land dat eigenlijk niet eens bestaat.
Inhoudsopgave
Last updated on juni 18th, 2026
Excursie naar Transnistrië: in de schaduw van de Sovjet-Unie
1. Een grens die er eigenlijk geen is
De rivier de Dnjestr vormt grotendeels de grens tussen Moldavië en Transnistrië. ‘Transnistrië’ betekent dan ook zoveel als ‘aan de overzijde van de Dnjestr’. Dat horen ze in Transnistrië zelf natuurlijk niet zo graag, dus noemen zij hun pseudorepubliek zelf liever ‘Pridnestrovië’ – ‘vóór de Dnjestr’. Aan Moldavische zijde stelt de grenspost alleszins niet veel voor: een bescheiden werfkeet, wat hekwerk op de baan en een ongeïnteresseerde agent die teken doet dat we mogen doorrijden. De Moldaviërs zien dit dan ook niet als hun officiële staatsgrens. Maar eens we de brug over de rivier over zijn, is het menens.
“Pasporta!” bedelt onze chauffeur vriendelijk doch kordaat, terwijl hij ons de hand toereikt. Met zijn zwaar postuur en dikke wallen onder zijn ogen doet de man me ergens denken aan een Russische versie van Onslow, een laat ons zeggen excentriek personage uit de Britse TV-serie Keeping Up Appearances. Geen letter Engels, spreekt hij overigens. Verder dan een beleefde spasiba en pazhalusta – ‘dankjewel’ en ‘graag gedaan’ in het Russisch – komt onze conversatie niet.
Zonder veel aarzelen geven we onze chauffeur de reisdocumenten waar hij om vraagt. Hij stapt er vervolgens mee uit en overhandigt ze aan de norse grenswachter in legeruniform. Ook de koffer van de muffe Mazda moet even open voor controle. Wie weet wat smokkelen we nog allemaal het land in? De norse grenswachter staart ons vervolgens met een priemende blik doorheen het autoraam aan en vergelijkt nauwkeurig onze gezichten met de foto’s in de paspoorten. Na enkele minuten zijn alle formaliteiten vervuld en krijgen we de paspoorten terug. Er zit eveneens een transitvisum tussen geklemd, ons ’toegangsticket’ tot een mysterieuze wereld waar jij misschien nog nooit eerder van gehoord hebt. Op papier bestaat het niet eens! Welkom in Transnistrië…
2. Transnistrië: een korte geschiedenis
Hoe ontstond Transnistrië precies en waarom wil Moldavië dat maar niet aanvaarden? Wel, daarvoor moeten we even terug in de tijd, naar het jaar 1990 meer bepaald. Toen de Sovjet-Unie onherroepelijk dreigde uiteen te spatten, gingen heel wat deelrepublieken hun eigen koers varen. Zo verging het ook de Moldavische Socialistische Sovjetrepubliek (MSSR), waar het huidige Transnistrië deel van uitmaakte. Moldavië zou in 1991 de onafhankelijkheid uitroepen, maar dat was niet naar de zin van de overwegend Slavische bevolking in het oosten van het land. Zij hadden immers schrik dat buurland Roemenië Moldavië zou annexeren. Die vrees was niet onterecht, want dat gebeurde eerder al eens net na de Eerste Wereldoorlog én nog eens tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Om Transnistrië tegen ‘het Roemeense gevaar’ te beschermen, richtte Igor Smirnov, een hooggeplaatste politicus uit Tiraspol, in 1990 dan maar zijn eigen ministaat op: voluit de Pridnestrovische Moldavische Republiek, kortweg de PMR. Maar dat gebeurde niet zonder slag of stoot. Transnistrië gold namelijk als dé economische motor van Moldavië. De vele zware industrie en enkele grote elektriciteitscentrales in Transnistrië waren op dat moment namelijk goed voor 40% van het Moldavische BNP, terwijl het half miljoen inwoners van Transnistrië amper 17% van de totale Moldavische bevolking uitmaakte. Nogal wiedes dat Moldavië hun opstandige leerling niet zomaar zou laten gaan.
Moldavië verklaarde dan ook al snel de oorlog aan Smirnov. Als tegenreactie schoot het Russische leger Smirnov te hulp, wat uiteindelijk ontaardde in een bloedige burgeroorlog die twee jaar zou duren. Transnistrië won die, met grote dank aan de Russen. Smirnov kon dus eindelijk het glas wodka heffen op een onafhankelijk Transnistrië. Of dat dacht hij, want tot op de dag van vandaag wordt ‘zijn’ PMR noch door Moldavië, noch door de rest van de internationale gemeenschap erkend. Zelfs trouwe bondgenoot Rusland doet dat officieel niet. De enigen die Transnistrië wél als soeverein land zien, zijn Abchazië en Zuid-Ossetië, twee lotgenoten rond de Zwarte Zee die nota bene ook geen internationale erkenning genieten.
3. Laatste bastion van de Sovjet-Unie
We worden in de Transnistrische hoofdstad Tiraspol gedropt voor het gebouw van de Opperste Sovjet – het parlement van Transnistrië zeg maar. Op een hoge sokkel voor het brutalistische bouwwerk waakt een granieten Lenin nauwlettend over de stad. Het zou niet het enige beeld van de Russische revolutionair zijn die we in Transnistrië zullen ontmoeten. Het land staat immers bol van de Sovjet-symboliek, inclusief hamers en sikkels die overal in het straatbeeld blijven haperen zijn.
“Waarom zouden we die ook uitwissen?” reageert Valerio – Val voor de vrienden en onze gids voor vandaag. “De Sovjet-Unie en het communisme maken nu eenmaal deel uit van onze geschiedenis en cultuur,” gaat hij verder, “hoewel de tijden ook hier intussen aan het veranderen zijn.” Val spreekt gelukkig wél Engels. En van een onberispelijk niveau! Hij woonde en werkte dan ook vier jaar lang in het Britse Watford, maar keerde toch terug naar zijn heimat. “Zo slecht is het hier niet”, verdedigt hij zichzelf. Al kan er bij hem duidelijk maar met moeite een glimp van een glimlach vanaf.
4. Bezienswaardigheden in Tiraspol
We kruisen de Strada 25 Octombrie, één van de slagaders van Tiraspol. Ter hoogte van het Suvorovplein is de boulevard zodanig breed, dat je er ieder moment een militaire parade verwacht. Op 2 september, de nationale feestdag van Transnistrië, gebeurt dat ook effectief.
We houden halt aan een groots oorlogsmonument, één van de vele in het land. Honderden namen staan er in de marmeren muur gebeiteld, allemaal ‘glorieuze helden’ die om het leven kwamen tijdens één van de vele drama’s uit de vorige eeuw: de Tweede Wereldoorlog, de burgeroorlog van 1990-1992 én de kernramp van Tsjernobyl, in 1986. Heel wat van de liquidatoren, mannen die op zelfmoordmissie vertrokken om in Tsjernobyl het radioactieve puin te gaan ruimen, kwamen uit Transnistrië. Een dartele gasvlam tenslotte brengt hulde aan de onbekende soldaat.
We wandelen verder de kaarsrechte stadsboulevard af doorheen het centrum van Tiraspol. Toegegeven: de stad oogt best wel proper en modern, met tal van winkels, banken en ministeries. Zoals het een echte hoofdstad betaamt dus, maar dan rijkelijk overgoten met een kruidig Sovjet-sausje. Op een brede gevel boven enkele winkelpanden glinstert kleurrijke mozaïek in de kleuren van Transnistrië, op het Paleis van de Republiek brengt een fraai bas-reliëf op heroïsche wijze hulde aan de werkende klasse en voor het statige stadhuis van Tiraspol prijkt wederom het hoofd van kameraad Lenin.
De Sovjet-Unie had ook de gewoonte om in de grote steden zijn eigen volkshelden te vergoddelijken. In Tiraspol koos men voor Yuri Gagarin, de allereerste mens ooit in de ruimte. Hij kreeg er zowaar een straat naar hem vernoemd, met in het midden daarvan een borstbeeld en wat verderop een gigantische muurschildering van de kosmonaut in kwestie. Pittig detail: zélf is Gagarin nooit in Tiraspol geweest…
5. Russische invloed
Het ontbreekt Val dan misschien aan enthousiasme, een vat vol kennis is hij wel. We stellen hem maar een vraag of hij weet er meteen het antwoord op, inclusief jaartal van gebeuren. Ik probeer wat dieper tot zijn encyclopedische hoofd door te dringen en wil vooral weten hoe het dagelijkse leven er in Transnistrië aan toegaat, in een land dat eigenlijk niet eens bestaat. En hoe zit dat nu met die ‘latrelatie’ tussen Transnistrië en Rusland? “Goh, zo’n goede vrienden met Rusland zijn we nu ook weer niet”, weerlegt Val meteen.
Tijdens een referendum in 2006 stemde 97% van de bevolking nochtans vóór aansluiting bij Rusland. Naast iedere Transnistrische vlag wappert dan ook vrolijk de Russische driekleur en aan de muur van een ouderwets boekenwinkeltje pronkt zelfs het portret van de Russische president Vladimir Poetin. Verder zijn alle opschriften er integraal in het cyrillisch, een alfabet dat ze in ‘moederland’ Moldavië al lang inruilden voor Latijnse tekens. Transnistrië voelt daardoor als een stukje Rusland aan. Zo’n slechte vrienden moeten de Russen dus ook niet zijn, denk ik dan. We vermoeden dan ook dat Val wat naar onze Europese mond babbelt en niet de hele waarheid vertelt.
6. Oorlog in Oekraïne
De Strada 25 Octombrie mondt aan oostelijke zijde uit op het Theater voor Drama en Komedie, dé plek waar Transnistrië op 2 september 1990 officieel de republiek uitriep. Op het kruispunt voor het theatergebouw geeft een wegwijzer de richting aan naar de Oekraïense havenstad Odessa, amper 102 kilometer verderop. “In het begin van de oorlog in Oekraïne kon je de bommen tot hier horen ontploffen”, huivert Val. Zo dichtbij is het.
Sinds die oorlog in 2022 begon, is de grens tussen Oekraïne en Transnistrië hermetisch afgesloten, inclusief prikkeldraad en loopgraven. De precieze reden? 1500 Russische strijdkrachten van het 14e regiment die nog steeds in Transnistrië gestationeerd zijn. Oekraïne is er dan ook voor de dood voor dat die soldaten hen weleens in de rug zouden durven aanvallen, ergo de sluiting en de extra versterking van de grens. Als gevolg daarvan viel de – vaak clandestiene – handel tussen Transnistrië en Oekraïne helemaal stil. De enige uitweg voor de Transnistriërs is nu enkel nog via Moldavië, daar ze zelf noch over een eigen luchthaven, noch over een rechtstreekse toegang tot de zee beschikken. De Moldaviërs niet teveel tegen de schenen stampen dus, is de boodschap, willen ze niet volledig in isolement geraken.
7. Bloedbad van Bender
Met een versleten trolleybus uit de Sovjet-tijd karren we Tiraspol uit. Onderweg komen we onder meer langs het kolossale stadion van FC Sheriff Tiraspol, goed voor zo’n 13.000 zitjes. Naast de voetbalploeg bezit Sheriff een arsenaal aan tankstations, supermarkten en nog vele andere ondernemingen in Transnistrië. Noem het gerust een oligarchie, om het met een typisch Russische term te omschrijven.
Zo’n tien kilometer verderop bereiken we Bender, de enige stad in Transnistrië die op de rechteroever van de Dnjestr ligt. “Nu even opletten met je camera”, waarschuwt Val, wanneer we de brug over de rivier oprijden. “Aan de overkant is er een Russische controlepost.” In 1992 kwam het dan wel tot een staakt-het-vuren tussen Moldavië en Transnistrië, officieel zijn beide landen nog steeds in staat van oorlog. Dat verklaart dus de permanente aanwezigheid van de Russische ‘vredesmacht’ hier. Nog steeds houden ze de brug over de Dnjestr nauwlettend in de gaten. Er werd tijdens de burgeroorlog van 1990-1992 dan ook vooral in en rond Bender felle strijd geleverd. Dat getuigen de vele toegestopte kogelgaten in de muur van een flatgebouw. En ook hier weer brengt een omvangrijk gedenkteken hulde aan de vele gesneuvelden van toen.
8. Middeleeuws kasteel van Tighina
Gelukkig kent Transnistrië nog andere interessante bezienswaardigheden, die eens niet in een Sovjet-sfeer gehuld zijn. Zo bezoeken we in Bender het prachtige middeleeuwse kasteel van Tighina. De Ottomanen bouwden dit bolwerk op de oevers van de Djnestr in de 16e eeuw. Tighina is trouwens de oude naam van de stad, vooraleer het regime van Transnistrië het (opnieuw) in Bender omdoopte. Tussen 2008 en 2012 onderging het middeleeuwse fort een grondige restauratie en glundert het sindsdien weer als van oudsher.
Op de parking van het kasteel wacht Andreij Smolensk van PMR Tours ons intussen met de auto op, voor het verdere verloop van onze excursie in Transnistrië. Enkele jaren geleden leidde hij nog Tom Waes rond, in het kader van zijn avontuurlijk televisieprogramma Reizen Waes. Na het kasteelbezoek voert Andreij ons in Bender langs nog meer communistische bouwsels met typische Sovjet-architectuur: het monument ‘For the Fighters of Soviet Power’ uit 1969, het verlaten havenhuis van Bender, het Culturele Paleis Tkachenko uit 1962… Vervolgens laten we Bender achter ons, op naar de volgende stop.
9. Klooster van Kitskani
“En? Heb je onze gasten al veel vertelt over onze democratische republiek?” polst Andreij bij zijn collega Val, met sterke nadruk op het woord ‘democratisch’. Val draait met zijn ogen en lijkt de vraag eerder te ontwijken. Blijkbaar hebben beide heren een andere kijk op hun vaderland. Nochtans vaart Transnistrië al lang niet meer de koers van het communisme, ook al wekt het straatmeubilair een andere indruk. Tegenwoordig organiseert het land om de vijf jaar presidentsverkiezingen, al blijft het maar de vraag hoe eerlijk die precies verlopen. Zeker gezien de huidige invloedsfeer van Rusland. Wereldreiziger Val denkt er allicht het zijne van.
Met de auto klimmen we de vallei van de Dnjestr uit en bereiken niet veel later het vredige dorpje Kitskani. We houden halt aan het klooster van Noul Neamț. Dit religieuze oord werd in 1864 gesticht door een groepje Slavische monniken, die uit Roemenië weggevlucht waren uit schrik voor vervolging. Kitskani behoorde toen immers nog tot het Russische Rijk. In 1962 sloot het communistische regime het klooster, waarna het dienst ging doen als ziekenhuis en vervolgens als museum. In de jaren 1990, bij de val van het communisme, werd de kloosterorde opnieuw in ere hersteld. Het domein telt vier fraaie orthodoxe kerken, elk met een eigen architectuur en een variërende grootorde. Een 69 meter hoge klokkentoren bakent de ingang van het kloostercomplex keurig af.
10. Nog meer communistische monumenten
Na een kort intermezzo aan een zoveelste memorial uit WO II tuffen we verder naar het culturele centrum van Kitskani. Het gebouw uit 1965 lijkt wel een Sovjet-versie van een Griekse tempel. Op het fronton prijkt het embleem van de PMR, terwijl op het plein ervoor andermaal een goddelijke buste blinkt van niemand anders dan – wie had je gedacht – Lenin! Het muffe interieur van het culturele centrum bleef sinds het einde van de Sovjet-Unie quasi onaangeroerd. Een ware tijdscapsule is het. De muren van de foyer zijn beschilderd met kleurrijke taferelen in socialistische stijl en de oubollige theaterzaal ziet er nog net zo uit als vijftig jaar geleden.
Aan de rand van het dorp stoppen we nog even aan het Kitskani Bridgehead. Op dit panoramische punt, hoog boven de vallei van de Dnjestr, staat een stijve ‘obelisk van glorie’ van wel 35 meter hoog. In de verte zien we de steden Tiraspol en Bender schitteren, met ertussen de kronkelende Dnjestr. Het Kitskani Bridgehead speelde in 1944 een strategische rol tijdens Operatie Iași-Chisinau. De Sovjet-troepen van de 3e Oekraïense frontlinie deelden er op 20 augustus van dat jaar rake klappen uit aan de Duits-Roemeense vijand. Aan de voet van de obelisk tonen verschillende illustraties propagandagewijs hoe ‘heroïsch’ dat allemaal wel in zijn werk ging. Al zijn we natuurlijk niet 100% zeker of het wel over een waarheidsgetrouwe weergave gaat…
11. Per ferry terug naar Tiraspol
Terug in de auto vraag ik zonder schroom aan Andreij of hij Transnistrië ooit nog bij Moldavië ziet komen. “Natuurlijk zouden we beter af zijn mét Moldavië. Én als Europees staatsburger”, antwoordt hij onomwonden. Vijf dagen voor ons bezoek won de Pro-Europese partij PAS nog de verkiezingen in Moldavië. Zij streven al jaren voor Europees lidmaatschap, iets wat de Moldaviërs in 2030 eindelijk hopen binnen te rijven. Daar ligt volgens Andreij ook hún toekomst. Maar wat met hun Russische kameraden dan? “Ah, eigenlijk bekommert Rusland zich totaal niet om ons. Als puntje bij paaltje komt zijn wij voor Poetin niet meer dan kanonnenvlees hoor”, besluit hij.
Vlak voor we Tiraspol terug binnenrijden, hoppen we opnieuw naar de ‘juiste’ kant van de Dnjestr, deze keer per ferry. Enfin, het is te zeggen: meer dan een verroest ponton stelt de ferry van Tiraspol niet voor, maar duurzaam kan dit transportmiddel best wel noemen! Meer dan een stalen kabel, een katrol, een houten stok en de stroming van de rivier heeft de schipper niet nodig om het vaartuig van de ene oever naar de andere te pendelen, zonder ook maar iets van extra aandrijving. “Supertechnologie uit Pridnestrovië”, noemt Andreij het sarcastisch.
12. Terug naar de USSR
Eens terug in Tiraspol beëindigen we ons dagje Transnistrië met een diner in een wel heel toepasselijk restaurant: ‘Back in the USSR’. En die naam stelt niet teleur. Buiten op het terras staan twee antieke auto’s uit vergane Sovjet-tijden te blinken – een Lada en een Volga – en in de inkomhal van het restaurant bulkt het van de portretten en bustes van Lenin, Stalin, Marx en nog andere communistische kornuiten.
Het is nog maar laat op de namiddag en toch zit de tent al aardig vol. “Vooral oudere inwoners uit Tiraspol en omgeving komen hier maar al te graag de nostalgische sfeer van weleer opsnuiven”, verduidelijkt Val. Het interieur ademt dan ook één en al Sovjet-sfeer. De tafels zijn ingedekt met een tafelkleed in bloemetjesmotief en iedere pagina van de knalrode menukaart zit gewikkeld in een plastic mapje. Gezellig is anders, maar het heeft wel iets. En het eten is er best nog lekker ook!
Intussen weerklinkt uit de ouderwetse radio krakende popmuziek van onder andere Michael Jackson en zelfs The Ketchup Song van de Spaanse meidengroep Las Ketchup paradeert voorbij. Niet meteen de muziek die je met de Sovjet-Unie associeert. Meer nog: westerse muziek was in die tijd zelfs verboden! Misschien is het wel een teken aan de wand dat er toch veranderingen op til zijn. Zou Transnistrië ooit de transitie durven wagen en toch toenadering tot Moldavië zoeken? Geen idee. In tussentijd blijft Transnistrië wel dat ene schijnstaatje in Europa, waar niemand echt vrienden mee wil zijn. Wel, bij deze hebben ze er op z’n minst toch al één kameraad bij.
Inpakken en wegwezen
1. Erheen
Transnistrië beschikt noch over een eigen luchthaven, noch over internationale treinverbindingen. De enige manier om er te geraken, is over de weg via Moldavië.
Chisinau International Airport is de dichtstbijzijnde luchthaven, op een dik uur rijden van Tiraspol. Wizzair vliegt meermaals per week rechtstreeks tussen Charleroi (Brussels South) en Chisinau, een vlucht van zo’n 2,5 uur. Ook met LOT Polish Airlines vlieg je er vlot heen, maar dan met een overstap in Warschau. Vanuit Nederland gaan er geen rechtstreekse vluchten naar Chisinau.
Je kan Transnistrië perfect op eigen houtje verkennen: per huurwagen of met de lijnbus van Chisinau naar Tiraspol. Besef wel dat zo goed als geen enkele overheid er consulaire bijstand garandeert in geval van nood. Bijna niemand erkent dan ook het regime van de PMR.
De hulp van een lokale gids die bovendien de taal spreekt biedt dan toch iets meer zekerheid. PMR Tours organiseert verschillende excursies in Transnistrië. Ze regelen naar wens ook het transport van je locatie in Moldavië naar Tiraspol en terug, inclusief bijstand aan de grens met Transnistrië.
ⓘ Een excursie in Transnistrië reserveren kan rechtstreeks bij Andreij Smolensk van PMR Tours, via Whatsapp: +373 777 41 678. Wij combineerden de Classic Tour en Soviet Tour in één dag en betaalden daarvoor in totaal 250 euro (twee personen), cash ter plaatse te betalen. Dat is inclusief transport van en naar het hotel in Moldavië, transport ter plaatse, de gids en toegangsgelden voor de bezienswaardigheden. Of boek via Get Your Guide één van de onderstaande excursies.
2. Overnachten
Wij sliepen bij Zen Resort & Spa in Purcari, een ingeslapen wijndorpje in het uiterste zuidoosten van Moldavië. Vanaf hier is het een halfuurtje rijden naar de grens met Transnistrië. Zen Resort & Spa is een kleinschalige, modern ingerichte B&B. Zijn idyllische ligging bovenop een heuvel staat garant voor prachtige vergezichten over de omgeving. Het hoteldomein herbergt een keurig onderhouden tuin met een oogverblindend (onverwarmd) buitenzwembad en ligzetels. Mits reservatie en tegen een supplement kan je gebruik maken van de tonsauna en de hot tub. Niet meteen hetgeen je in Moldavië verwacht. Bovendien bevindt Zen Resort & Spa zich op slechts 2,5 km van Château Purcari, één van de meest vermaarde wijndomeinen in Moldavië.
Via booking.com betaalden wij voor twee nachten in Zen Resort & Spa 250 euro per kamer, inclusief ontbijt (à-la-carte).
Wens je liever in de Moldavische hoofdstad Chisinau te verblijven? Wel, daar raden we Roxen Hotel & Spa aan, een fijn boetiekhotel in het centrum van de stad. Naar The Great National Assembly Square (Piața Marii Adunări Naționale) is het ongeveer een kwartier wandelen. Mits supplement is de ruime wellnessruimte in het hotel een uur lang helemaal van jou alleen. Er is onder meer een binnenzwembad, een Finse sauna en een hammam.
Bij Roxen Hotel & Spa betaalden wij voor twee nachten in een tweepersoonskamer 140 euro, inclusief ontbijt.
Het is ook perfect mogelijk om een hotel in Transnistrië te reserveren en daar wat langer te blijven. In dat geval dien je wel je verblijfsadres aan te geven aan de grens met Transnistrië.
3. Enkele handige tips voor een reis naar Transnistrië
Het is misschien Noord-Korea niet, maar een trip naar Transnistrië vereist toch wel een korte handleiding. Hieronder alvast enkele handige tips:
- Reizen naar Transnistrië is volkomen veilig. De enige reden waarom dit formeel afgeraden wordt, is omdat je geen consulaire bijstand geniet in geval van problemen ter plaatse. Doe gewoon geen domme dingen, net zoals elders in de wereld dus.
– - Een geldig paspoort of identiteitskaart volstaat om naar de PMR te reizen. Bij de grensovergang ontvang je een gratis transitvisum (gewoon een simpel kasticketje), dat je terug afgeeft bij het verlaten van Transnistrië. Er worden geen stempels geplaatst.
– - Je kan perfect op eigen houtje met een huurwagen naar Transnistrië reizen, maar dan dien je verplicht een autoverzekering en een wegenvignet aan de grens te kopen.
– - Fotografeer geen militaire controleposten en ook niet het Ministerie van Staatszekerheid in Tiraspol. Voor de rest ben je vrij te fotograferen wat je maar wil!
– - De naam ‘Transnistrië’ ligt ter plaatse nogal gevoelig. Gebruik hier dan ook de ‘officiële’ naam van de pseudorepubliek: Pridnestrovië of PMR.
– - De officiële munteenheid in Transnistrië is de Transnistrische roebel (PRB), niet te verwarren met de Russische roebel. Het is niet mogelijk en zelfs aanstootgevend om er met Moldavische lei te betalen. In Tiraspol kan je eenvoudigweg euro’s of US dollars inruilen voor roebels in een wisselkantoor.
– - Internationale betaalkaarten, zoals Visa, Mastercard of American Express, werken niet in Transnistrië.
– - Moldavische SIM-kaarten werken ook niet in de PMR, maar het land is op veel plekken zodanig smal dat je af en toe wel een GSM-signaal uit Moldavië opvangt. Je een lokale SIM-kaart aanschaffen voor slechts een dag is misschien wat overdreven.
– - Transnistrië kent drie officiële talen: Russisch, Roemeens en Oekraïens. Ze worden alle drie enkel en alleen in het cyrillisch geschreven, dus enige kennis van dit alfabet is altijd handig.
ⓘ Meer tips voor reizen in Moldavië zelf vind je via deze link.
Overzichtskaart
Ontdek meer van Op Congé met Xavier
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Geinig. De bevooroordeeldheid van meneer Xavier spat er van af. Ik zie dat de propaganda van Brussel en de Nato hun uitwerking niet hebben gemist. Bij het verlaten van Litauen naar Belorussia zie je aan de Litause kant van de grens een pamflet hangen van de Litause oorlogsophitsers dat waarschuwt tegen het gevaarlijke Belorussia en wordt strikt afgeraden er naar toe te gaan. Ik ben er met mijn eigen wagen naartoe gereden en heb alleen maar positieve ervaringen te melden. Een Litause douanier die in een hokje zat te stempelen en die ik naar het waarheidsgehalte van het bewuste pamflet vroeg, moest lachen als een boer met kiespijn en zei dat zij er niet had gehangen. Ik ben een volger van Immanuel Kant die ooit zei: ” Sapere aude. Wees niet bang zélf te denken en laat het denken voor u niet aan anderen over. Ik geloof NIETS van westerse propagandisten en kuddebeesten als meneer Xavier. Ik denk zélf.
Beste Maarten, dankjewel voor je reactie. Ik weet niet of je mijn artikel goed gelezen hebt, maar dit gaat wel degelijk over Transnistrië, een staat die officieel door geen enkele andere staat ter wereld erkend wordt. Je zal in dit artikel ook merken dat ik een neutrale houding aanneem en tijdens mijn reis zonder vooroordelen de situatie observeer en op basis van mijn eigen ervaring en feiten vervolgens mijn artikel schrijf. Ik trek daar dus zélf mijn conclusies uit. Mocht ik wel degelijk beïnvloed zijn geweest door westerse propaganda en – godbetert – de NAVO, zoals je aangeeft, dan was ik niet eens naar Transnistrië afgereisd. Maar ik ben nu eenmaal nieuwsgierig van nature en koppel mijn reisbestemming vaak ook los van politieke situaties – zolang ze geen gevaar voor mijzelf inhouden, natuurlijk. En wat merk ik? Inderdaad, dat de bevolking ter plaatse meestal erg vriendelijk is en de publieke opinie vaak mijlenver van de politieke opinie afstaat. Op dat vlak moet ik je dus gelijk geven. Meer nog: dit stimuleert mij net om meer naar dit soort bestemmingen af te reizen, om het verhaal van de mensen ter plaatse te horen te krijgen. Om mij nu dus te beschuldigen van aan westerse propaganda mee te werken, dat vind ik een brug te ver.
Je spreekt in je reactie trouwens over Wit-Rusland. Laat mij toevallig enkele jaren geleden naar de hoofdstad Minsk afgereisd te zijn en dat vond ik eerlijk gezegd een best wel aangename ervaring! Je kan mijn ervaringen daarover nalezen via deze link: https://opcongemetxavier.be/wit-rusland/mysterieus-minsk-citytrip/. Spijtig genoeg moet ik intussen wel vaststellen dat heel wat aangehaalde zaken – vooral cafés en restaurants dan – vandaag de dag niet meer bestaan… net omwille van de politieke situatie ter plaatse.
Mooi artikel en zag veel gelijkenissen met de stad Iasi in Roemenie waar ik zoveel ben geweest