Murano & Burano: eilandhoppen naar de minder bekende buren van Venetië

Venetië kennen we allemaal, maar heb je wel al eens van z’n minder bekende buren Murano en Burano gehoord? Wel, spring in de dogenstad aan boord van een vaporetto en ga eens eilandhoppen in de lagune van Venetië, ver weg van het overtoerisme rond het iconische San Marcoplein en de platgetreden Rialtobrug. Zo ontdek je op het eiland Murano de rijke traditie van de glasnijverheid en op Burano een kleurrijke collectie van bont beschilderde huisjes. Maar ook andere kleine eilanden in de lagune van Venetië, zoals Torcello en Mazzorbo, hebben elk wel een boeiend verhaal te vertellen.        

Last updated on oktober 22nd, 2025

4x eilandhoppen in de lagune van Venetië

Pruttelend navigeert de vaporetto zich een weg doorheen het klotsende water van de lagune. Achter ons kleurt de lucht boven de Venetiaanse skyline vuurrood. De zon is nog maar net onder en het lijkt wel alsof de hemel in brand staat. Op een ponton aan het Cimitero San Michele doet een eenzame ziel teken naar de kapitein dat hij gewoon mag doorvaren. Hij moet immers de waterbus in de andere richting hebben. Op die ene stakker na lijkt het kerkhofeiland van Venetië helemaal uitgestorven. Hopelijk hoeft hij er dus niet lang meer te wachten.

Intussen lokt in de verte het pulserende licht van de Faro di Murano ons alsmaar dichterbij onze eindbestemming van vandaag: Murano. Daar moeten wij dus heen! We gaan van boord aan de halte Murano Navagero. Intussen is het avondgloed volledig uitgedoofd en kleurt de lucht inktzwart. De mysterieus verlichte straten en licht deinende kanalen van Murano liggen er maar verlaten bij. Het geluid van onze rollende koffers over de oneffen straatstenen weergalmt als gedonder door de stad. Gelukkig ligt het hotel niet veraf meer. En dat ziet er absoluut niet mis uit!

1. Murano en z’n roemrijke glasverleden

Het boetiekhotel NH Collection Venezia Murano Villa nam enkele jaren geleden nog maar z’n intrek in de voormalige glasfabriek De Majo. De ranke schouw van de uitgedoofde glasoven staat er nog steeds fier overeind en domineert van oudsher de skyline van Murano. Verder werd de site keurig opgekalefaterd en heringericht als hedendaags viersterrenhotel met een hip interieur. Zowel binnen als buiten werpen tal van glazen kunstwerken een mooie knipoog naar de industriële erfenis van het hotel, iets waar men op Murano maar al te trots op is.

De fabriek mag dan wel verleden tijd zijn, de glasnijverheid op het eiland is dat bijlange nog niet. Ook nu nog is glas uit Murano een waar begrip in de ganse wereld. Voor een glasheldere kijk op de roemrijke geschiedenis van het glazen goud bezoeken we de ochtend nadien het Museo del Vetro. Hoewel dit glasmuseum zich recht tegenover ons hotel bevindt, moeten we toch even een ommetje maken over de Ponte San Donato en langs de Dom van Murano, willen we geen natte voeten krijgen. Net zoals Venetië is ook Murano dooraderd met een kluwen van kanalen.  

In het Museo del Vetro staat van alles uitgestald, gaande van alledaags porseleinen servies uit grootmoeders tijd tot 21^e-eeuwse kunst uit gekleurd glas. Ik mag hopen dat ze goed verzekerd zijn tegen glasbreuk. Eerlijk? Ik zou er het stof niet durven afdoen. Het museum zelf bestaat al sedert 1861 en huist in de gewezen residentie van de bisschoppen van Torcello. Kijk in de grote zaal op de eerste verdieping zeker ook eens naar omhoog. Een prachtig 18^e-eeuws fresco van de hand van Francesco Zugno tooit er sierlijk het plafond en glazen lusters bengelen er als stalactieten naar onder.  

2. Wave Murano Glass: een jonge start-up

Na het fragiele museumbezoek slenteren we verder doorheen de fraaie straten en langs de pittoreske kanalen van Murano. Hoewel het er bijlange zo toeristisch niet is als in Venetië, schurkt de ene souvenirwinkel er toch netjes tegen de andere aan. Vanzelfsprekend vind je er voornamelijk spulletjes uit glas. Opletten met die rugzak dus, wanneer je binnengaat!

We blazen even uit bij Wave Murano Glass. Daar kunnen de ijverige glasblazers in deze glasfabriek op dit moment alleen maar van dromen. Een team van zo’n vijftien medewerkers blaast en boetseert er aan sneltempo roodgloeiend glas tot veelbelovende meesterwerken. De fabriek zelf huist in een historisch pand uit 1850. De schare vurige ovens binnen halen temperaturen tot wel 1150°C en branden er de klok rond. Niet de standaard pizzaoven dus.

Het was de jonge Italiaan Roberto Beltrami die het bedrijf in 2017 oprichtte. Met zijn 25 lentes was hij toen de jongste glasmeester op Murano, een ware jongensdroom die in vervulling ging. Voor de producten uit de catalogus van Wave Murano Glass mag je dan wel flink in je buidel tasten, gelukkig is een bezoek aan de fabriekshal gewoon gratis.

Tip: wil je ook zelf graag eens de handen uit de mouwen steken bij Wave Murano Glass? Dan kan je er optioneel – en tegen betaling – intekenen voor een initiatiecursus glasblazen.

3. Burano en z’n bont beschilderde huisjes

Met lijn 12 van de Venetiaanse vaporetto varen we nu dieper de lagune in. Het ondiepe water lijkt wel een heuse binnenzee. De totale oppervlakte van de lagune bedraagt 55.000 ha en telt meer dan 120 eilanden. Een groot deel ervan is onbewoond. Al snel krijgen we de klokkentoren van de Chiesa di San Martino op Burano in het vizier. En die staat precies nóg schever dan de befaamde Toren van Pisa.

Een halfuurtje na vertrek uit Murano ontschepen we aan de pier van het dorpse Burano. Het eiland bulkt van de bont beschilderde huizen, die prachtig reflecteren in het spiegelvlakke water van de nauwe kanalen. Het doet er ons in een waar sprookjesdecor wanen. Telkens om de twee jaar herschilderen de inwoners van Burano eigenhandig hun woonst, waardoor de gevels er steeds en overal op het eiland fris uitzien. Maar vooraleer ze die schilderwerken mogen aanvatten, dienen ze eerst toestemming te vragen aan de lokale overheid. En daarbij geldt één basisregel: je mag je huis niet in dezelfde kleur schilderen als dat van je buurman.

In de schaduw van de Chiesa di San Martino, op het Piazza Baldassarre Galuppi, vind je nóg een bijzondere bezienswaardigheid: het kantmuseum van Burano (Museo del Merletto). Het museum huist in een historisch paleis, dat van 1872 tot 1970 onderdak bood aan de kantschool van Burano. Wat glas voor Murano is, dat is kant voor Burano.

Tip: een combiticket gunt je zowel toegang tot het glasmuseum in Murano (Museo del Vetro) als het kantmuseum in Burano (Museo del Merletto).

Maar Burano kent ook nog een zoete kant. De bussolà di Burano is een donutvormig zandkoekje dat men hier al vijf eeuwen lang produceert. Pasticceria Carmelina Palmisano bakt hun koekjes van eigen deeg er al sinds 1950 en bombardeerde de bussolà di Burano zelfs tot een populaire lekkernij in gans Italië. De kleine familiezaak groeide dan ook uit tot een gerenommeerd bedrijf: Biscotteria Veneziana. De oorspronkelijke winkel in de Via Baldassarre Galuppi bestaat vandaag nog steeds en lijkt sinds z’n opening wel in de tijd bevroren.

Tip: ga naast de koekjeswinkel van Carmelina Palmisano iets drinken bij de buren van Bar Caffe Palmisano: Aperol Spritz aan 5 euro!

4. Torcello: waar het voor Venetië allemaal begon

In nog geen vijf minuten tijd hoppen we met de vaporetto weer een eiland verder. Torcello staat in schril contrast met Murano, Burano en al zeker met Venetië. Het rurale eiland ligt bezaaid met akkers en moerassen en telt slechts een handvol huizen en twee taverna’s. Het is al laat in de namiddag wanneer we er aanmeren. Slechts één pad langs een kronkelend kanaal leidt naar wat het centrum van Torcello moet voorstellen. We lopen er quasi alleen. Niet te geloven dat hier ooit 20.000 mensen woonden. Men zegt wel eens dat de wortels van Venetië op Torcello liggen. Ooit had het eiland zelfs z’n eigen bisdom. De Veneto-Byzantijnse Basilica di Santa Maria Assunta is daar alleszins nog het levende bewijs van.

Door het dichtslibben van de kanalen, economisch slechte tijden en een uitbraak van malaria vluchtten heel wat inwoners aan het begin van de 16^e eeuw weg naar elders in de lagune. Vooral de stad Venetië won daarbij aan belang. Torcello raakte steeds verder in verval en transformeerde grotendeels in een haast onleefbaar moeras. Nu wonen er nog slechts een dozijn mensen. Je kan er tegen betaling de basiliek bezoeken en ook z’n klokkentoren beklimmen. Eens boven word je er op een geweldig panorama over de lagune van Venetië en z’n vele eilanden getrakteerd.

5. Wijnen op Mazzorbo

Op naar het allerlaatste eiland van onze trip dan: Mazzorbo, dat je vanuit Burano simpelweg via een houten voetgangersbrug bereikt. Doorheen het open hek aan de overzijde van de brug wandelen we zo de wijngaard van Venissa binnen. Enkel druiven van het inheemse druivenras Dorona di Venezia worden hier geteeld. De wijngaard is amper een hectare groot en levert jaarlijks maar een slordige 3500 flessen Venissa Bianco op. De witte wijn is dus erg exclusief én dat merk je ook aan de prijs. Bovendien worden de merkwaardige flessen met de hand gemaakt, met glas uit – hoe kan het ook anders – Murano, én dragen ze ook nog eens een etiket uit puur bladgoud.

Alsof dit allemaal nog niet chique genoeg is, vind je op het wijndomein van Venissa eveneens een veelbelovend restaurant mét een Michelinster: Ristorante Venissa. Wij daarentegen gaan er ‘s avonds dineren in het iets laagdrempeligere Osteria Contemporanea. Toegegeven: goedkoop is deze Italiaanse brasserie ook niet bepaald. Per persoon tellen we 70 euro neer voor het viergangenmenu en nog eens 55 euro voor de aangepaste premium wijnen (optioneel). Het eten liet ons qua verfijning eerlijk gezegd wat op onze honger zitten – toch voor die prijs – maar de setting met open keuken is wel leuk. ’s Zomers is er bovendien een gezellig terras dat feeëriek uitkijkt over de wijngaarden van Venissa. Kies je bovendien voor de premium wijnen bij het menu, dan krijg je de kans om een glas van de zeldzame Venissa Bianco te degusteren.

Eens de rekening vereffend, keren we op onze stappen terug. Op het ponton van Mazzorbo, recht tegenover het wijndomein, wachten we geduldig op één van de laatste vaporetti van de dag naar Murano. We maken van de gelegenheid gebruik om even terug te mijmeren naar het fantastische eilandhoppen dat we de voorbije 24 uur in de lagune van Venetië beleefden.

Intussen valt de duisternis in en floept de TL-lamp in het wachthuisje aan. In de verte zie ik het aanlokkelijke licht van de Faro di Murano opnieuw pinken, net zoals een lolly naar een kind knipoogt. De vuurtoren begint stilaan ons vertrouwd oriëntatiepunt in de lagune te worden. Daar moeten we dus heen!

---

Koffers pakken en wegwezen

1. Erheen

Met het vliegtuig sta je in iets meer dan anderhalf uur van Brussels Airport op de luchthaven van Venetië Marco Polo. Brussels Airlines vliegt tweemaal daags tussen beide steden. Check de website van Skyscanner voor de beste vluchten.

Vanaf de luchthaven vaar je vervolgens met de blauwe lijn van Alilaguna rechtstreeks en in amper een halfuur tijd naar Murano (Colonna). In het zomerseizoen vult de rode lijn het aanbod verder aan, waardoor er dan drie boten per uur en per richting varen. Tickets voor de boten van Alilaguna kosten 10 euro enkel en 18 euro heen en terug (Luchthaven <-> Murano). Meer info: alilaguna.it.

Je kan ook op een duurzame manier naar Venetië reizen: met de trein! Overdag spoor je in zo’n 13,5 uur tijd per hogesnelheidstrein van Brussel-Zuid naar de dogenstad. Onderweg stap je minstens tweemaal over: eenmaal in Parijs of Lyon en nog eens in Milaan. Opgelet! In Parijs dien je daarbij wel van station te wisselen: van Gare du Nord naar Gare de Lyon. Of spaar tijd uit en reis (deels) ’s nachts. Neem in dat geval ’s namiddags de ICE van Brussel tot in Augsburg (overstappen in Frankfurt) en stap ginds over op de rechtstreekse Nightjet naar Venetië, die daar de ochtend nadien aankomt. Meer info: b-europe.com.

Vanaf het eindstation Venezia Santa Lucia brengt de vaporetto je tenslotte vlot tot op je eindbestemming in Venetië (zie ook volgend puntje). De pontons van de Venetiaanse waterbus bevinden zich vlak voor het station. Neem hier lijn 3 naar Murano (Museo) of de iets tragere, circulaire lijn 4.1 (tegenwijzerzin rond de stad) of 4.2 (wijzerzin).  

P.S. de toegangskost voor Venetië (5 euro) is niet langer van toepassing.

2. Vervoer ter plaatse

De Venetiaanse waterbus, de vaporetto, is onontbeerlijk voor al je verplaatsingen binnen en tussen de eilanden in de lagune van Venetië. Zo goed als alle transport gaat hier immers over het water. De vaporetto bestaat uit een dicht netwerk van een twintigtal lijnen en werkt volgens hetzelfde principe als een tram of een metro, net zoals elders in de wereld. Alleen gebruikt de vaporetto water in plaats van rails en pontons in plaats van perrons. Lijn 12 vaart ieder half uur tussen Venetië (Fondamente Nove), Murano (Faro), Mazzorbo en Burano. Lijn 9 pendelt tijdens de ‘kantooruren’ ieder kwartier tussen Burano en Torcello. Daarbuiten doet lijn 12 Torcello aan.

Een enkele rit met de vaporetto is best wel prijzig (9,50 euro). Spaar tijd en geld uit en koop meteen een pas voor één of meerdere dagen. Ze gelden per 24 uur en de tijd gaat in vanaf de eerste ticketvalidatie. De pas is weliswaar niet geldig op de lijnen van Alilaguna en nog een aantal lijnen. Meer info: actv.avmspa.it.

Binnen Venetië, Murano, Burano en Torcello dan zijn alle eilanden door brugjes met elkaar verbonden en is zo goed als alles te voet bereikbaar.   

3. Overnachten op Murano en Burano

NH Collection Venezia Murano Villa

Wij sliepen op Murano in het charmante viersterrenhotel NH Collection Venezia Murano Villa. Wij betaalden er 350 euro voor drie nachten in een superiorkamer, inclusief ontbijt (februari 2025). De vaporetto stopt vlakbij (halte Murano Navagero of Murano Faro) en ook alle bezienswaardigheden op Murano bevinden zich op wandelafstand. Naar de dogenstad is het bovendien maar 10 à 15 minuten varen (halte Fondamente Nove), wat van Murano een ideale uitvalsbasis maakt om ook Venetië en z’n voornaamste bezienswaardigheden even mee te pikken. Tip: net naast het hotel vind je een erg fijn en betaalbaar restaurant: Trattoria Valmarana.

Venissa Wine Resort

Je kan ook kiezen voor een sereen verblijf in het Venissa Wine Resort op Mazzorbo, het zustereiland van Burano. Deze kleinschalige accommodatie telt slechts vijf huiselijk ingerichte kamers en suites. Het is er opmerkelijk rustiger dan in Venetië en Murano. Op zich niet vreemd, daar de eilanden Mazzorbo en Burano erg afgelegen in de lagune van Venetië liggen. Met de vaporetto ben je minstens een half uur onderweg (lijn 12 tot aan de halte Mazzorbo). Venissa Wine Resort is dus iets minder geschikt als je vooral ook Venetië zelf wenst te bezoeken. ’s Avonds, eens de dagjestoeristen weer weg zijn, voelt het op Burano en Mazzorbo soms zelfs wat doods aan. Aan jou de keuze! Een kamer heb je hier al vanaf 180 euro per nacht, inclusief ontbijt.

4. Beste reistijd

Wij reisden in de maand februari naar Venetië, Murano en Burano. De winter klinkt misschien niet de meest aantrekkelijke periode voor zo’n trip, maar de temperaturen zijn er dan overdag best aangenaam: zo’n 10 à 15°C, ideaal terrasjesweer met een jas aan dus. ’s Avonds koelt het wel sterk af en kan het in de lagune zelfs licht gaan vriezen. Bijkomend voordeel van reizen in de winter: het is er overal erg rustig en de prijzen van de hotels vallen best goed mee, ook in Venetië zelf.

In het voor- en het najaar zijn de temperaturen een stuk aangenamer en duren de dagen ook langer. Bijgevolg is dit natuurlijk de populairste periode voor toeristen. In de zomer kan het er dan weer erg heet worden.

---

Overzichtskaart